(ستاره بانو با مهوش بانو کنار ارسی قدیمی نشسته اند و هندوانه می خورند !)

مهوش بانو : این مهرداد خان رو دست کم نگیر ستاره با نو جان ، به از شما و اکبری نباشه ، خوب مردی ایست که خدای عز وجل ، تو دومن ِ ما انداخته ! از بس لارج است که ما خود مبلغی کف نموده ایم از این بابت .

ستاره بانو : خب اکبر آقا خان ، یا همون حاجی خودمان نیز مرد خوب و سر به راهی ایست

مهوش بانو : بر منکرش صد لعنت ، اما در این دور و زمانه ی  شُست و رُفت زنانه و  چپاندن زنان در اندرونی ، داشتن مرد لارج ، کلاسی فرای این حرفا دارد !

ستاره بانو : کلاس ؟ ! از قضا اکبر آقا خان به ما اجازه داده اند که هر کدام از این اتاق های امارت را اراده نمودیم ، کلاس درسی بنا کنیم و در آن خطابه ها کنیم و از آن بچه های مردم درسها بگیرند !

مهوش بانو (خنده ی کش داری سر می دهد) : نه از آن کلاس ها ستاره بانو جان !  منظور رفیق جان نثارت این نبود !

ستاره بانو : ولی هر که نداند ، همه می دانند که یه محله ، و یه اکبرآقا خان مستوفی الممالک ، خدا روهزار ، هزار  شکر و الحمدلله و قل هو الله ، یه آقا خونه استو یه ستاره بانو که کنیزیشو می کنه ، ازین چیزی هم که تو می گی ، که می دونم داره ، ما رو به تموم عالم بس که سایه اش بالا سرمونه !

مهوش بانو : همین دیگه ، هنوز تو عصر هجری ، حالا بهت می گم که اکبری کلاس ملاس داره یا نداره !

مثلا همین مهرداد خان ، به من اجازه می ده برم تصدیق اتول سواری بگیرم ، به من اجازه داده برم بیرون کار کنم ،  اسم منو که صدا می کنه ، شیش تا مهوش از لب و لوچه اش می باره _کانه ابر بهار_  ، می گه مهوش بانو ، هر وقت اراده کنی می تونی بری پیست اسکی  با دوستات برف بازی

ستاره بانو : رفتی ؟

مهوش بانو : نه ، کدوم دوست خواهر ، کدوم دوست،  شوی خونه اش انقدر با کلاسه که رخصت برف بازی بده

ستاره بانو : برف بازی ؟ خب من همیشه ، عصر های زمستون ، با خود اکبر آقا خان میائیم کنار حوض ، برف بازی می کنیم . مگه تو حیاط خونه ی شما برف نمیاد که می رید همونجا ؟

مهوش بانو : خب با دوستا یه صفای دیگه ای داره ، گردش مجردی می دونی چیه ؟

ستاره بانو : مجردی ؟؟! بلا به دور ! .... اکبر آقا خان دوست نداره ، حتی یه لحظه هم از زن خونه اش دور باشه ، می گه فروق خونه ، همه اش از توئه ستاره بانو ، بری ، اکبر تو خونه ی بی فروق دلش می پوسه ، راستش رو بخوایی منم دوست ندارم بدون حاجی جایی برم ، دل منم خب می گیره !

مهوش بانو : عوضش مهرداد خان ، به من اجازه می ده با مردای همساده ها هم حرف بزنم ، تازه تا هر وقت که دلم بخواد ، می گه مهوش بانو تو، تو همه چی آزادی !

ستاره بانو : ولی حاجی می گه ، ستاره بانو ، تو فقط تو زندگی من بتاب تا دنیا رو برات گلستون کنم ....

مهوش بانو: وا ...یه جورایی می گی که انگاری من دنیا،  جلوی روم تیره و تاره ، خب دنیا برای منم گلستونه ! مهردادی نمی ذاری آب تو دلم تکون بخوره ! فقط و فقط به غذاش حساسه ، هیچ کاری به من نداره ، فقط خونه که میاد  باید غذاش آماده باشه ، حق هم داره ، خوب خونه ی امیدشه . عوضش برای یه لقمه غذاش منو تو اندرونی حبس نمی کنه ، می گه اگه خواستی می تونی تو ایوون درست کنی .

ستاره بانو : درست می کنی ؟

مهوش بانو : خب البته من خودم حیا می کنم ، ولی مهم اینه که خودش به زبون شیوای خودش ، بهم آزادی می ده . که خیلی دور می بینم اکبری بخواد اینجوری باشه ، کلاسو می گم .

ستاره بانو : اکبری  نه و ، اکبر آقا خان مستوفی الممالک ! . عوضش اگه غذای من آماده نباشه ، اکبر آقا خان اصلا ناراحت نمی شه ، تازه گاهی وقتها می گه ، بذار خودم برای بانوی خونه شست و رفت کنم ، می گه بوی مطبخ گاهی برای حاجیت لازمه .

مهوش بانو : چه فایده ، اینها رو که هیشکی نمی بینه ، مهم اینه که آدم کاری بکنه که تو چشم بیاد

ستاره بانو : تو چشم کی بیاد مهوش بانو جان؟

مهوش بانو : تو چشم مردم دیگه عزیز جان

ستاره بانو : من تا حالا فکر می کردم ، زن و شوهر باید به چشم هم بیان .

مهوش بانو : همین دیگه ، اشکال تو و زن های چهار تا همساده اون ور تر ،همینجاست  که فکر می کنید همه چیز و همه کس دیگه در گرو همه دیگه اند ، فکر نمی کنید که خود آدمم آدمه ، زندگی داره ، نفس می کشه !

ستاره بانو : پس اون حاج آقا اشتباه می گفت ؟؟!!

مهوش بانو : کدوم  حاج آقا ؟

ستاره بانو : سر سفره عقد ، قبل خطبه ، حاج آقا که اومده بود آیه بخونه ، گفت از امروز به بعد شما دو نفر نیستید ، من و حاجی و می گفت ، می گفت شما یه نفرید ، زیر یه سقف ، با یه دنیا ، با یه آرزو ، با یه عشق .، ........ یعنی همه رو الکی می گفت ؟ من که نمی خوام بدون حاجی یه روزم روز بشه .

مهوش بانو: تقصیری هم نداری ، از بس که تو گوشمون خوندن ، زمونه ی خان سالاره دیگه !

ستاره بانو : چه غروب غم انگیزی

مهوش بانو : غروب ؟؟....ای وای خاک بر سرم ! دیرم شد ، الان مهرداد خان میاد ، اگه شام آماده نباشه ، قشقرق راه می ندازه .

ستاره بانو : ما شاممون آماده است ، می خوای یه کم از قوت شبمون روزی شما بشه، بلکم نگرانیت کمتر بشه !

مهوش بانو : (با نگرانی فکر می کند) الهی پیش مرگت بشم ، اگه روزی کنی که خیلی خوبه ، می ترسم باز بهونه ی  شام کنه ، بزنه از خونه بیرون ، تا شبم نیاد !

ستاره بانو : بزنه بیرون ، تا شبم نیاد ؟؟؟!!!! چرا نیاد ؟ چه جوری می تونه طاقت بیاره ؟!

مهوش بانو : آخه می دونی چیه بانو جان ؟ اونم مثل من تو همه ی کارها آزاده!!!

    شب است . هوا کمی سرد است . شایدم خنک است _ بستکی به حالت دارد_

.بالای پل هوایی ایستاده ام. مردم را نگاه می کنم . خیلی با زمین فاصله نگرفته ام اما از همین چند متر ارتفاع مسخره گی زمین بیشتر به چشم می آید ، چون احساس می کنی چشمت تا آخر خیابان مشرف است ، به هر آنچه اتفاق می افتد .

تند و تند توی هم لول می خورند ، چراغ های قرمز تا کجا صف کشیده اند . همه حرف می زنند ، شلوغ می کنند . ما نتو انتخاب می کنند ! . یادم رفت بگویم هفت تیرم ! ، بعد دوباره سر مانتو ها دعوا می کنند ، ماشین ها پشت چراغ قرمز بوق می زنند _الکی _، بچه ها گریه می کنند یا ذرت مکزیکی می خواهند یا پشمک ! ، مادرها آرایش کرده اند ، پررنگ ! ، پدر ها بی غیرت شده اند، پررنگ تر ! ما نتو لمه مد شده است ، جنس اش لَخت است ، می نشیند بر تن ، از آن نشستن ها که همه را از شهرستان مهاجرت می دهد به تهران !!! چه خبر است ؟؟! ، مردم چه می کنند ، همه شده اند نمودار سینوسی ...................................

آقا ببخشید ، این مانتو چنده ؟؟! .......

به قیمت از دست دادن شرافت ، می خوایین ؟

اوه ، چه مقرون به صرفه ، دو تا بدین !

.

.

مردمِ همیشه درگیر ، آرزوهای بلند ، حرکت های با شتابِ معلوم نیست به کجا ، پچ پچ های تند و پی در پی ، خنده های بلند و بی وقفه ، صدای آکاردئون _ خسته نباشی یار ، مونده نباشی _، پسر بچه ی گدایی که باهاش می رقصه ، دوستی های خیابونی ، دعواهای خیابونی  ، گلو پرت می کنه تو صورتش ، پسر می افته دنبالش ، دختر گریه می کنه با شتاب می ره ، پسر با اعصبانیت گلو می ندازه تو جوب !، .........

  بازی همیشه تکراری ، موج های سینوسی ِ عمودی ِ همیشه بد ترکیب !، گشت ارشاد بد ترکیب تر !!!

.

.

خداااااااااااااااااااااااااااااا ، تو از روی پل هوائیت چی می بینی ؟ تو که به خیلی چیزها مشرف تری  ؟ .... لابد داری می خندی  یا شایدم تعجب می کنی ؟ .... نمی دونم ، ولی حست خیلی قوی تر و بیشتر از منه . ...من ؟! ... لابد داری به منم می خندی که وایستادم اینها رو تماشا می کنم ! .... راست می گی ، نه من عبرت می گیرم ، نه اینها ! مثل همیشه گناه می کنیم و باز می گیم دنیا چه قدر کثیفه ! نمی دونم ، شاید همه ی آلودگی ایش از مائه !!!            

           وگرنه دنیا از استخوان خوکی در دستهای یک جزامی هم بی ارزش تره !!!!

فوق برنامه ۱ :

اتل متل جدايي ... عروسکم کجايي ؟ // گاو حسن پريشون ... يه دل داره پر از خون // عشقم که رفت هندستون ... خونه ام شده قبرستون // يه عشق ديگه بردار ... يه دنيا غصه بردار // اسمشو بذار بچگي ... تا آخر زندگي // هاچين و واچين تموم شد ... عمر منم حروم شد.

فوق برنامه ۲ : دیروز تولد زهرا بود . امروز قراره بریم فلوره تولد بازی . هرگز به دنیا نیایی که ورشکستم کردی !!

فوق برنامه : خب عکس ندارم بذارم ، چه کار کنم ؟؟!! ... همیشه که نباید عکس باشه !!! خیلی مردی تا ته اش بخون !!!

چه قدر زیباست سوغات برابری و عدالت اجتماعی غربی & آن سان که با فرهنگ  ایرانی عجین می شود ، در حالی که هیچ سنخیتی با شرع و عرف اسلامی در آن نمی توان یافت .

خوب هدیه ایست فمنیزم که به زنانا ایران هدیه شده است! و باز بشر مفلوک در نمی یابد که هر قدم از امر خدا دور شود ، سرنوشتش برابری است با هلاکت و رسوا یی و نادانی !

و ما زنان افتخار می کنیم که به بهانه آزادی و مشاغل سخت و حضور در اجتماع ، تنها چیزی بنام جنسیت ازمان باقی مانده است ! حضور زن در سیستم اداری  _جدا از کار _ یعنی برقراری بالانس روحی و انرژی بخشی مثبت به تمام کارمندان عزیز !!! و این را تو نمی توانی درک کنی چراکه لذتی که مردان از حضور تو می برند به مراتب درک شدنی تر است

      در این تجربه ی 10 روزه  نیک دریافتم نگاههای هرزه ی نامردمان را که بر صورت نحیف و لطیف ام تازیانه می زدند ، و مدام نگاههای ناپاکشان از طراوت صورتم می کاستند !

مردمانی که از شهرهای مختلف آمدند به بهانه ی خرید کتاب ، بعضی نگاه می کردند ، بعضی نگاه نمی کردند ، بعضی ماورایی می دیدند ، بعضی  نمی دیدند، بعضی ابراز می کردند ، بعضی حیا می کردند ....... خلاصه که همه آمدند و رفتند ، و ما خوشحال از اینکه سهمی گرفته ایم در اجتماع ، برابر با مردان !!!!

      روز های متمادی ارزو کردم    که به جای این فعالیت خطیر در اجتماع ! در خانه سبزی پاک می کردم ! در این اندیشه بودم که _ آقای _ مدنی آمد و با لبخندی حق به جانب که انگار غروروم را زیر سوال برده باشد ، گفت : " چیه  خانم ...... ، می بینم که کم اوردید ؟؟!!"

    در دل _ با صد آه _ گفتم حق با شماست ، من همیشه در برابر انسان های گرگ صفت و ناپاک کم می اورم ، و عطای این فعالیت مسخره را به لغایش می بخشم .

اما نشد ، مثل همیشه نشد که بگویم ، آنچه در دل می گذشت . لبخند تلخی نثارش کردم که یعنی سر به سرم نگذار ......

.

 در اندیشه بودم که چه  زیبا ، با این شعار عدالت محور ، زنان جامعه را با منشی گری ، فروشندگی ، سوپر استاری ، بسته بند ماهر !!! و ...... تحقیر می کنند ! .  و زنان چه زیباتر ، با افاتخار به این حماقت تن می دهند .

ما که مسئول فروش های عمده و فاکتور به شهرستان ها و مسئول دیگر فروشنده و ها بودیم و _ اصلا پشت دخل نبودیم_  ، بهمان برخورد اساسی !!!  و دیگر بعید می دانیم که وقت و قدر و منزلت گرانبها را به ازای چند پول سیاه ، به حراج بگذاریم !.

دیشب بعد از خستگی های ممتد چند روزه ، در حالی که آرام به بستر خواب می رفتم ، با خود گفتم " نازنینم ، دیگر هیچ کس تو را حقیر نخواهد کرد ، حال آسوده و با امنیت بخواب و به آرمان های بلند آینده فکر کن . از این توهین چند روزه عذر خواهی می کنم . " شب بخیر !

.

فوق برنامه 1 :  ادامه مطلب ، هیچ ربطی به این مطلب نداره !!!

شما فکر می کنید همه ی این کتابا تا ۵ روز دیگه فروش بره ؟؟!!!

من دارم توی این دخمه تلف می شم !!!!

نمی دونم من چِم شده یا تو ؟؟!!

همه می گن من !! ولی من اینبار با بغض می گم تو !

تو یه چیزیت شده که محل من نمی ذاری !!! اولش فکر می کردم داری به زهرا بی محلی می کنی ولی .....  ولی مثل اینکه این وسط ، سر من خیلی بی کلاه مونده  .........

هر چی فکر می کنم عقلم به جایی نمی رسه ، چی شده که قهر کردی ؟!! چرا حرفی نمی زنی ؟؟!! بابا منم آدمم ، یه آم معمولی ؟؟!! ،تو رو خدا نگو !  می خوای بگی معمولی نیستم ، اشرف مخلوقاتم .......

آخه یه حرفی بزن ! ......اقلا بیا دوباره بزن تو گوشم ، دو تا بزن ، سه تا بزن ، انقدر بزن تا دیگه بلند نشم ، خوبه ؟ اینجوری راضی می شی ؟ ، خب من یه شکایتی کردم ، گفتم دیگه نزن تو گوشم ، ولی نگفتم که بذار برو ! اصلا نمی شه ما دو کلوم مهربون با هم صحبت کنیم  بدون اینکه کار به کتک کاری بکشه ؟؟!!

.

توجه کردی من از اون موقع دارم با خودم حرف می زنم ؟؟ بابا یه چیزی بگو ، اقلا وقتی دارم حرف می زنم نگام کن ! ........ سکوت .......... باشه نگام نکن .  تو هم نگام نکن .  اصلا هیشکی نگاه نکنه . 

.

خودت خوب می دونی چی کار داری با من می کنی ! باشه .  انقدر یه گوشه می مونم ، تا زنگ بزنم ، انقدر می مونم تا گند بزنم ، انقدر می مونم تا ته نشین شم  ، انقدر می مونم تا بپوسم ....... ولی این رسمش نبود که با من قهر کنی !!!  (بعد از این سه خط اشکام سرازیر می شه )

.

عجیبه که دیگه اشک هم به دلت تاثیر نداره ،  به گِل نشستن ِ من که دیگه تماشا نداره ، حرفی هم که دیگه ظاهرا با من نداری ،  اقلا برو به بقیه برس ، برو بذار منم به درد ِ خودم بمیرم ........

ببین !! ... داری می ری ؟؟؟!! می خواستم بگم .... میخواستم بگم  ، خب اینجا که هستی می تونی به بقیه هم برسی !.... باشه اصلا حرف نزن ، تو گوشمم نزن ، اصلا هیچی بهم نگو ، با من قهر هم باش ..................... فقط باش ، نرو ، باشه ؟؟؟

.

من می شینم و منتظر می مونم ، انقدر می شینم  تا چشمام مثل رنگ دریا کمرنگ و کمسو بشه ، ولی ارزششو داره .  انقدر منتظر می مونم تا باهام اشتی کنی .  منتظر می مونم تا با یه نگات  دلمو یه بار دیگه هم بزنی و زیر و رو کنی . انقدر می مونم تا یه بار دیگه به وجودم بِدَمی ، انقدر منتظر می مونم ، تا یه بار دیگه  لبخندتو ببینم ....... .............به امید روزِ آشتی.  ( که چه روزی بشه اون روز. )

فقط ...........

عزیزم ، به من ِ ته نشین رحم کن .

.

فوق برنامه 1 :  یک روز حضرت موسی داشت می رفت به سمت کوه طور برای عبادت . یه کافری از کنار موسی رد  شد و گفت : موسی کجا می ری ؟ گفت می رم برای عبادت . گفت وقتی رفتی از قول من به خدات  بگو :  اگه خدائه ، پس چرا من ِ کافر رو به عذاب دچار نمی کنه . همون موقع وحی اومد ، که ای موسی ، به کافر بگو ، همینکه توفیق همصحبتی با خدا رو پیدا نمی کنه ، بدترین و بزرگترین عذابه که بهش نازل شده ، اما خودش نمی دونه  و ازش غافله  !!!!!  (اِندِ عامیانه بود!!!)

امروز ، انتخابات مسئول بسیج دانشجویی بود .

مسئول حوزه چند روز قبل صدام زدو بهم گفت  که برم کاندید بشم !!! فکر کن ؟؟!! .... گفتم حالت خوبه !!. گفت فرمالیته است  ، می خوائیم که رای بشکنه هر کسی نیاد بالا !  گفت برو یه متن بلند بالا از سوابقت و از کارهای آینده ات بنویس برای سخنرانی آماده باش !!  

فکر کرد هالو گیر آورده ، هرچی اصرار کرد زیر بار نرفتم ! خدافظی کردمو رفتم !

امروز ، انتخابات مسئول بسیج دانشجویی بود .

بچه ها متن به دست ، داشتن از اضطراب می مردن ! دلم براشون سوخت ، خنده ای زدمو در حال جیم شدن به طرف دندون پزشکی بودم که  یکی از بچه ها رو دیدم که ، با اصرار منو برد تا سالن همایش ، گفت یک ساعت بشین بعد بلند شو برو که رفع تکلیف شده باشه . زشته !

دیدم بیراه نمی گه بنده ی خدا ! داشتم دم ِ در ِ سالن قدم می زدمو با بچه ها شوخی می کردم که چشمم خورد به برگه ی نامزد ها و برق از سه فازم پرید !!!! معلوم نیست اسم منو کی معرفی کرده بود . هرچی رفتم پر پر زدم که من نمی رم بالا حرف بزنم ، گفتن دیگه دیر شده باید بری یه چیزی بگی ، مشکل خودته !!

امروز ، انتخابات مسئول بسیج دانشجویی بود .

دوستم کنارم نشسته بود ، داشت تعریف می کرد که یکی از شرکتهای معتبر صابون سازی برای تبلیغاتش  فقط از یه جمله استفاده کرده " این همون صابونیه که شما می خوائید" .و کلی فروش هم داره !....

متن سخنرانی ایم آماده شد . تو برگه نوشتم " من همون صابونی ام که شما می خوائید!!! "  فکر کنم اینجوری حسابی رای رو می شکوندم !!!!! تقریبا همه رفتن حرفاشونو زدن ، و اضطراب کشنده گریبان گیر من شده بود ، هرچی کورتیزول تو بدنم بود ترشح شد !!!

خلاصه که اسم شریف ما رو هم خوندن ، رفتم بالا ، پشت تریبون که ایستادم دیدم یه سالن پر دارن بهم نگاه می کنن ، آب دهنمو قورت دادم ، ردیف وسط ، تا ته همه اخوی تشریف داشتن.

معطل نکردمو بی فوت وقت ، بعد از گفتن سوابق ، بادی به غب غب انداختمو ، گفتم ، حقیقتا حرف برای گفتن خیلی داشتم و متنی رو هم آماده کرده بودم اما 10 دقیقه ی پیش نظرم تغییر کرد ، و ترجیح دادم به نفع دوست خوب و خواهرعزیزم  خانم X  ، انصراف  بدم .  صلواتی ختم کنید .

.                                                                   

اومدم پائین . دوستم می خندید ، می گفت : که متن اماده کرده بودی ؟، گفتم بله که آماده کرده بودم ، برای اینکه دروغ نشه ، متنم داشتم ، بفرما اینم متن : " " من همون صابونی ام که شما می خوائید!!! "  

امشبم شبی بود برای خودش ...........

فوق برنامه 1 : ببخشید که چرت و پرت نوشتم ، ولی از عصری تا الان دارم به امشب می خندم ، نتونستم خودداری کنم که ننویسم !

فوق برنامه 2 : سوال روان شناسي: با جواب دادن به اين سوال ميتوانيد بفهميد افسرده هستيد يا نه! سوال: افسرده هستيد يا نه؟

کاش الکی الکی آدرسو بهت نمی دادم ، نه به تو ، به خیلی هایی که دیگه ستاره قطبی رو با قیافه اش می شناسن ، بعد هی تطابق می دن که این نوشته ها مال این آدمه یا نه !!!! البت نه اینکه قیافه مهم باشه ، یا شناختن من ، یا تطابق ، یا هر چی ...........

     نمی تونم بگم مشکل کجاست ، ولی دلم گرفته ، به هر کی می رسی ، یه تیکه از متن رو بهم  می ندازه ... یعنی که همه می دونن ، یعنی  غارم لو رفته ، همه می دونن اینکه داره راست راست جلوشون می چرخه ، همونه ، صابری می گه می بینم که اسم منم بردی ! . تو دلم می گم ، مگه اینکه دستم بهت نرسه زهرا ! اصلا هرچی می کشم از دست تو می کشم !! حیف که خیلی عسلی وگرنه تا الان خونت حلال شده بود!!!

دو سه ماه پیش ، اقای درخشنده گفت یه یکشنبه هماهنگ بشید که وبلاگ شما رو هم نقد کنیم ! تو راه هرچی فکر کردم نفهمیدم  برای چی باید این اتفاق بیافته ، یعنی هرچی می گفتم " که چی بشه؟!" ، جوابی براش پیدا نمی کردم !

مخصوصا که همه اش تو دو دلی تخته کردنش بودم ، گفتم اگه قراره بسته بشه پس نقد کردنش عملا کار بی خودیه !، نقد برای اینه که فرد بخواد پر توان تر و بدون غلط غلوط تر به راهش ادامه بده ....

    در هر صورت این چیزی رو از موضوع کم نمی کنه ، من خیلی دلم گرفته ، و احساس می کنم یه آدمم با یه دست رو شده  .خب این یکم عذابناکه  ، دیگه سخت می تونم حرف بزنم ، ناچارا ملاحظه ی همه رو می کنم تو نوشتن . _آهای سودابه ، باز قاطی نکنی به خودت بگیری _

      بعضی دوستان درخواست می کنن که یه قرار دست جمعی بذاریم ، یا مثلا اگه می شه نمایشگاه کتاب تشریف بیارید ، ما از شهرستان می خوائیم بیائیم !! ، یا مثلا جلسه ی نقد بذار تو کافه بلاگ ، بذار همه بیان ، هم نقد کنن هم با ریخت و ترکیبت آشنا بشن !!

گاهی وقتها شاید حق مسلم ما باشه که بخوائیم بدونیم ، کی توی این مدت می نوشته ، و تا حدودی بشه به بعضی ازین دوستان حق داد . اما این دست و پای من رو برای نوشتن، هم می بنده و هم گاهی وقتها خیلی تو ذوق می زنه ، فرقی نمی کنه ، می تونه دو طرفه باشه . (خدا می دونه چند نفر تو ذوقشون خورده با دیدن من !!) پریزاد که می گفت اصلا تصور نمی کرد من این شکلی باشم ! حالا دیگه بقیه اش رو روش نشد بگه  احتمالا!!

اگه تصمیم قطعی گرفتن بر بستنش ، شاید یه روز یه کاری کردم ، شایدم هیچ وقت لزومی برای حضور ندیدم !

اما چیزی که هست اینه که ................ خیلی دلم گرفته

.........

و در آن شب که وسیع ِ دل ِ من می گیرد

تو مرا می خوانی

دل شوریده ی من

به غزلخوانی تو می میرد

و در آن شب که غزلت رنگ وداع بر تن داشت

گفتمت طاقت دوری هرگز !

جان ِ من همره ِ تو بار سفر می بندد.

تو به من می خندی .........

خنده ای تلخ و حزین

یادم امد که در آن شب باران

زیر گوشم می گفت

بوسه ای ، عطر و گلی بدرقه ی راهش کن

.............. ای دریغا باران

این وداع مرگ من است

رفتنش هیچ ندارد سویی

دیگر اینجا ندارد نوری

من دگر هیچ ندارم شعری

او به من شعر عطا کرد و خودش لالم کرد

من دگر شاعرِ مردابم و مرگ

شاعر مرده ی این بیت منم

غزلم خشکیده

طبع شعرم مرده

پیکرم افسرده

من فقط زنده به امید هستم ......

عاقد دوباره گفت : " وکیلم !...." پدر نبود

ای کاش در جهان ره و رسم سفر نبود

گفتند ک رفته گل ...... نه ، گلی گم .....دلش گرفت

یعنی که از اجازه ی بابا خبر نبود

هجده بهار منتظرش بود و برنگشت

آن فصل های سرد که بی دردسر نبود

ای کاش نامه یا خبری ، عطر چفیه ای

رویای دخترانه ی او بیشتر نبود

عکس پدر ، مقابل آینه، شمعدان

آن روز دور سفره ، جز چشم تر نبود

عاقد دوباره گفت : "وکیلم؟ ......" دلش شکست

یعنی به قاب عکس امیدی  دگر نبود

او گفت : بابا  اجازه بابا ....بله .....بله .....

مردی که غیر آینه ی شعله ور نبود !

    پروانه نجاتی   

ببخش که بعضی هامان حماقت کردیم و آخر هم " رای " ننمی دهیم. ببخش !!!

ببخش که بعضی هامان " رای"  می آوریم و آنطور که باید  کار نمی کنیم ، ببخش!!!

هرکسی یک وظیفه ای دارد !، تو به بزرگواری خود ببخش ...

     دم دکه روزنامه فروشی وایستاده بودم داشتم تیترها رو می خوندم ، بازم اعتماد  با تیتر بزرگ جفنگیات زده بود ، بازم مجله ها پر بود از عکس شصت چی و رادان در حالت های مختلف و نیکی کریمی و بهنوش بختیاری و ........

دستمو آروم بردم تو کیفم . داشتم دنبال دویست تومنی می گشتم ، پیداش کردم ، وسوسه شده بودم یه کیهان بخرم ، تیترشم بدک نبود ، گفتم نکنه باز بخرم یکی شب با روزنامه بیاد خونه حالم گرفته شه ، دیدم یه پیرزنه  کنار دکه با کفش خیلی زاغورت وایستاده ، طبق معمولم چادری بود ، از قضا آبرومند هم بود ، از قضا زمین گیر هم نبود ، پس واقعا چرا کنار خیابون ایستاده بود ؟!

.

.

خاک تو سر پسرش که مادرش گوشه ی خیابون بود .....خاک تو سرش !!

خدایا منو مادر نکن ... اگه کردی ، همچین پسر ِ گُهی نصیبم نکن ، عجب دنیای بدیه !

دویست تومنو دادم به پیرزن و اومدم خونه ، گور بابای سیاست !!!! تو این دنیای بی مروت دیگه چه فرقی می کنه ، کی تو سر کی می زنه ، بذار انقدر بزنن تا خسته شن .......

.

فوق برنامه 1 : شب هیشکی روزنامه نخریده بود.

فوق برنامه 2 : حالا اگه خریده بودم ، همه با روزنامه می اومدن خونه !

فوق برنامه 3: فکر می کنید اشکال کار کجاست ؟؟؟

فوق برنامه 4 : اشکال کار ، خرِ منه که از کره گی  دُم نداشته ، شما دست به گیرنده هاتون نزنید !!

فوق برنامه 5 : چند وقت پیشها ،  یه روحانی توی تلویزیون صحبت می کرد ، راجع به مقام والدین ،  می گفت شخصی اومد پیش امام صادق (ع) ، گفت : این عاق والدین که می گن ، در چه صورتی شامل حال ما می شه،  امام صادق فرمورد زمانی که مادرتون بیاد پیشتون و بهتون بگه پسرم اگه می شه _مثلا 5000 تومن_ به من پول بده . اگه شما دست مادرتون رو ببوسید و بلافاصله پول رو تقدیم کنید ، شامل عاق والدین شدید ..... اصحاب حضرت با تعجب  گفت : ما که با کمال احترام برخورد کردیم ، چرا عاق والدین ؟؟؟!!!

حضرت فرمود : شما نباید کار رو به جایی برسونید که مادرتون از شما درخواست پول کنه ، چون همیشه توی درخواست نوعی شرمندگی وجود داره ، فرمود شما قبل از اینکه مادرت به زبون بیاد باید توی جیبش پول بگذاری و اصلا اجازه ندی که کار به درخواست کردن برسه !!!!!!

فوق برنامه 6 : ما کجا و تو کجا و سخن از عشق کجا !!

فوق برنامه 7 : چشمتو باز کن ببین دارم بلیط می ندازم ، دستت هم دَد نکنه ، بازم با بی آر تی می رم