تو رفتی

و با خود قلب من را هم کشاندی

و من تنهای تنها

               به تنهایی خود فغان کردم

ولی افسوس

دیگر رفته ای از کوچه باغ دل

لیک دیگر این فریادها

                    پاسخ نمی یابد مرا

و من در این سر کوچه

و با بغضی که بشکسته

فقط

محو تماشای تو بودم

                      که کم کم از کنارم می گذشتی

همین گریه برایم مانده و

                            جایگاه خالی یک دل

نمی دانم که را لعنت کنم

بخت را

تقدر یا احساس را

ولی دل خوش به آن کردم

                             که شاید در نبود من

                                                        تو هم بال و پری گیری

و من تنها نظاره گر به این رفتن

و رد اشکهایت را به روی خاک بوسیدم

و تو می رفتی و کم کم

پیکرم از من ابا می کرد

و آخر من تو را دیدم

که برگشتی به سوی من

ته کوچه تو برگشتی

صورتت فریاد یک خواهش

                                 و قلب نازنینت چاک

نگاهی از ته حسرت

نگاهی از ته یک دل

لبانی در تحرک

انقلابی در زبان جاری

شنیدم از ته کوچه

به من گفتی "خداحافظ" !!!!!!

و من در انتهای جمله ات

با این سکوتت انتها گشتم

دریغا

رفته ای دیگر

و من تنها

               به روی ردِ اشکت ناله می کردم

دریغا رفته ای دیگر

و این کوچه خزان گشته

آری آری باغ دل بی باغبان گشته

" و من در اوج پائیزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم "

 

1_ این شعر متعلق به یکی از دوستای قدیمیه ! ، آدم خیلی عجیب و دوست داشتنی بود . این شعر رو بعد از آخرین دیدارش با معشوق نوشت . علی رقم تمام علاقه ای که هر دو به هم داشتن ........ اما زندگی همیشه به چرخ آدم نمی چرخه !!!!

2_ قسمت پایانی(که مشخص شده) متعلق به یکی از شعر های مریم حیدر زاده است !